Negatywne emocje wobec dziecka

Emocje i ich wpływ na relacje z dzieckiem

Sytuacje kryzysowe zdarzają się każdej mamie i tacie. Występują, gdy oczekiwania wobec pociechy mijają się z rzeczywistością i widzimy brak jego współpracy. Czasami w trakcie sporów odczuwamy negatywne emocje wobec dziecka.

Musimy starać nad nimi zapanować, by nie krzywdzić lekkomyślnie swojej pociechy, wywołując u niej poczucie niezrozumienia i odrzucenia. Szukałam ostatnio książki, która dałaby kierunek rozwoju dla rodziców chcących przezwyciężać codzienne wychowawcze.

Jestem właśnie świeżo po przeczytaniu książki pt. „Kiedy twoja złość krzywdzi dziecko. Poradnik dla rodziców” autorstwa Matthew McKay, Patrick Fanning, Kim Paleg, Dana Landis. Autorzy poruszają tu temat konfliktów z dzieckiem i zmiany podejścia do swoich negatywnych emocji. Link do sklepu Bonito oferującego książkę:

https://bonito.pl/produkt/kiedy-twoja-zlosc-krzywdzi-dziecko-poradnik-dla-rodzicow-2?gclid=CjwKCAiAs8acBhA1EiwAgRFdwyDYv0uMYz1-NvU2xjfcMtA2CSOzEzZZAPL7IPKy1mR_lHz2nxBKeBoCudUQAvD_BwE

Ta książka mówi, jak radzić sobie sytuacjach bezsilności, sfrustrowania i chęci zmiany zachowania dziecka. Jako rodzice często spotykamy się z buntem i brakiem współpracy, gdy tego oczekujemy. Dowiadujemy się, jak nasze zachowanie w sytuacjach kryzysowych wpływa na dzieci. Chcę przytoczyć Wam „złote myśli„, które uczą tego, o czym często zapominamy.

„Badania pokazują, że uczucie złości stanowi problem dla dużego odsetka rodziców”.

„Badania naukowe wskazują, że kary fizyczne są większym czynnikiem ryzyka w występowaniu przemocy niż jakakolwiek inna przyczyna.”

„(…) dzieci płacą wysoką cenę za naszą nieumiejętność znalezienia innych form dyscyplinowania. Gniew i złość względem dzieci – jako przyczyna późniejszych zachowań agresywnych i przemocy(..)”.

„Dzieci złoszczących się rodziców są bardziej agresywne i nieposłuszne. (..) złość i przemoc kształtują dzieci buntownicze i niepotrafiące się kontrolować”.

„(…) to nie częstość klapsów, ale sam fakt ich stosowania był przyczyną agresji, bowiem uczył dzieci, że przemoc fizyczna jest dobrym sposobem kontrolowania innych”.

„Więź między matką a dzieckiem zostaje osłabiona przez powtarzające się wybuchy złości i wymierzane kary”.

(…) zauważono, że poziom kompetencji społecznych zwiększa się wraz z liczbą spokojnie przeprowadzonych konfliktów”.

Warto pamiętać, że dzieci, gdy się na nie krzyczy, wpadają w tzw. stan zamrożenia. Zapamiętują, że jest to ich wina i to one coś nie tak zrobiły. Krzyk je rani, niestety bardzo często sięgamy po niego z pozycji siły i dominacji.

 

Aby zacząć pracę nad sobą, autorzy poradnika radzą:

• Oceń stopień swojej złości

• Pamiętaj o indywidualnej wrażliwości dziecka na odbieraną przez niego złość
• Uważaj na sposób wyrażania złości wobec dziecka (nie poniżaj, nie lekceważ)
• Załóż dziennik rodzicielskiej złości (notuj wg daty przyczyny swojego gniewu wobec dziecka i sutki złości, ocena w skali od 1 do 10) i prowadź go przez 2 tygodnie, by zauważyć schemat narastającej złości i jej efekty.
• Zrozum mechanizm: stres, frustracja i myśl – zapalnik powodują u rodzica wybuch złości.

Potrzeba uważnego słuchania

Codzienne rozmowy z dzieckiem z okazaniem wzajemnego szacunku i interesowanie się jego sprawami umożliwia poznawanie go i uczenie się siebie nawzajem. Pozwalajmy dziecku mówić o swoich uczuciach i relacjach z innymi. Dobrze jest, gdy czuje nasze skupienie uwagi na nim. Aby zbudować zdrowe i satysfakcjonujące relacje z dzieckiem potrzeba solidnych fundamentów akceptacji i wzajemnego zrozumienia. W natłoku codziennych obowiązków, często zapominamy o ważnych elementach pozytywnej komunikacji. Warto sobie o nich przypominać i pielęgnować je w codziennym kontakcie.

Nauka wyrażenia emocji

 

Powinniśmy nauczyć się nazywać swoje i dziecka uczucia, emocje, wrażenia jakie mamy w stosunku do siebie. Niektóre z zachowań dziecka nas irytują, inne martwią, a także smucą (a nie że wszystkie „denerwują”). Mówmy mu jakie wrażenie wzbudza w nas zachowanie dziecka. Negatywne emocje musimy sensownie nazwać i wyrazić w akceptowalny sposób. Rozmowy niech dotyczą nie tylko krytyki, ale i pochwał. Rozwój dziecka i akceptacja stanów emocjonalnych ma wpływ na relacje w rodzinie.

Okazywanie szacunku podczas rozmowy

W trakcie nieporozumienia wysłuchujemy argumentów dziecka. Gdy znamy jego racje, powinno dziecko również zapoznać się z naszym zdaniem. Starajmy się nie podnosić głosu w trakcie. To utrudnia znacznie komunikację. Ważne jest, by nie zaczynać swojej wypowiedzi od „nie”, „nie ma o czym dyskutować” lub „na pewno nie masz racji”.

Ciężko się nawzajem porozumieć, gdy podsumowuje my dziecka zachowanie mówiąc: „bo Ty zawsze”, „nigdy nie można z Tobą”, „ciągle ta sama dyskusja”, „znowu zaczynasz”. Zbędne są argumenty typu „ja w Twoim wieku” lub stawianie za wzór starszego rodzeństwo lub koleżanki. Poniżanie i odbieranie dziecku poczucia własnej wartości to przemoc psychiczna. Wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy jak bardzo to destrukcyjnie wpływa na dalszy rozwój dziecka. Starajmy się trzymać tematu dyskusji, nie przypominając o innej kłótni, lub niepowodzeniu. Radzenie sobie ze swoimi negatywnymi emocjami wobec dziecka wymaga od nas ciągłej pracy nad sobą. Mimo targających emocji, powinniśmy rozumieć, że dajemy mu przykład jak postępować w trudnych sytuacjach.

Jeżeli potrzebujesz głębiej zastanowić się nad swoimi schematami postępowania w sytuacjach stresowych przeczytaj dodatkowo inne propozycje:

Inne artykuły dotyczące dzieci widoczne są pod linkiem: https://familytalks.pl/category/dzieci/