Diagnoza autyzmu dziecka i akceptacja

Diagnoza spektrum autyzmu

 

Otrzymanie diagnozy autyzmu u dziecka może być trudnym i emocjonalnym przeżyciem dla każdego rodzica. Dzięki odpowiedniemu wsparciu i sposobom radzenia sobie w nowej sytuacji, można nauczyć się zrozumieć wyjątkowe cechy swojego dziecka i pomagać jemu w dalszym rozwoju. Rodzice gdy otrzymują rozpoznanie autyzmu u swojego dziecka są często zaskoczeni, przestraszeni i zdruzgotani tą informacją. Muszą stawić czoła wyzwaniom związanym z opieką nad dzieckiem z przyszłością związaną z radzeniem sobie z tym zaburzeniem rozwoju. Diagnoza autyzmu u dziecka jest głęboko stresującym i trudnym doświadczeniem dla rodziców. Nikt nie jest gotowy na taką informację, która całkowicie podporządkowuje funkcjonowanie rodziny dla zapewnienie wsparcia terapeutycznego dziecku.

Autyzm jest zaburzeniem neurorozwojowym, które wpływa na komunikację, interakcje społeczne i zachowanie. Jest to złożone schorzenie, które może być trudne do zdiagnozowania i leczenia. Objawy mogą być bardzo zróżnicowane, ale zazwyczaj obejmują trudności w interakcjach społecznych, komunikacji i powtarzalnych zachowaniach. Przyczynami mogą być zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe. Diagnoza autyzmu obejmuje dokładną ocenę zachowania, komunikacji i rozwoju dziecka przez zespół specjalistów, w tym psychologa, oligofrenopedagoga i logopedy.

 

Reakcja rodziców na diagnozę

 

Rodzice mogą doświadczyć na początku trudnych reakcji emocjonalnych, w tym szoku, żalu i poczucia winy. Są zmuszeni na nowo uczyć się prawidłowo opiekować się dzieckiem, mającym trudności w komunikowaniu się z nimi, zachowaniem się oraz dodatkowymi problemami zdrowotnymi. Pojawiają się duże obciążenia finansowe i społeczne związane z opieką nad dzieckiem ze specjalnymi potrzebami. Dorośli muszą stawić czoła zwiększonym kosztom opieki zdrowotnej (bardzo często prywatne wizyty u specjalistów i diagnozy) i ograniczonym możliwościom zrozumienia problemów w społeczeństwie.

My sami kilka lat temu byliśmy na początku tej drogi, po diagnozie otrzymanej dla pierwszej, a potem – drugiej córki. Jest to trudne doświadczenie, które wymaga od obojga rodziców zaangażowania i wzajemnego poszanowania. Pamiętam, jak zdałam sobie sprawę, że muszę zrezygnować z pracy zawodowej i zarobkowej decydując się na świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z pracy na rzecz opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym. Nie bylibyśmy w stanie wtedy inaczej ogarnąć spraw dotyczących dokumentacji diagnostycznych w poradniach, wsparciem terapeutycznym dziecka i opiece lekarskiej u wielu specjalistów. Z drugiej strony patrząc wiedzieliśmy, że ten czas poświęcony dzieciom nie idzie na marne, że im więcej poświęcamy naszego czasu i zaangażowania w życie naszej rodziny, tym lepsze rezultaty otrzymamy w rozwoju córek.

W tym momencie nie ma sensu odwlekanie z załatwianiem dokumentów o orzeczeniu o niepełnosprawności, orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego i wczesnym wspomaganiu rozwoju. Są to bardzo istotne dokumenty ułatwiające realizację dofinansowanych zajęć terapeutycznych i otrzymanie wskazań dla placówek edukacyjnych do których uczęszcza dziecko.

Jeżeli rodzic nie jest gotowy na taką zmianę, powinien zasięgnąć pomocy psychologa bądź psychiatry w przypadku załamania emocjonalnego bądź depresji. Warto skorzystać ze spotkań w grupach wsparcia odbywających się w poradniach psychologiczno-pedagogicznych, poradniach terapeutycznych, bądź fundacjach. Świadomość nowego położenia i wybór priorytetów życiowych jest ważne dla lepszego wsparcia i edukowania się o problemie zdrowotnym dziecka.

 

Sposoby radzenia sobie ze zmianą życia po diagnozie

 

Warto skorzystać z różnych sposobów radzenia sobie w nowej sytuacji, które mogą pomóc radzić sobie ze skutkami tego zaburzenia. Pytajmy psychologów, terapeutów, nie bójmy się otwierania się ze swoim problemem wśród najbliższych.  Bardzo często obawy i negatywne nastawienie utrudniają pokonywanie barier, które są tylko w naszych wyobrażeniach.Coraz więcej mówi się obecnie w mediach i szkołach o rosnącym udziale diagnozowanych dzieci z autyzmem, aspergerem lub innymi zaburzeniami rozwoju. Warto zrozumieć, że pomagamy dziecku otrzymując:

• profesjonalną diagnozę o zaburzeniu rozwoju,

Sprawdź diagnozę dziecka w kierunku zaburzenia rozwoju u kilku specjalistów!

• szybkie rozpoczęcie intensywnej terapii,

Autyzm – wprowadzenie

• dobrą opiekę medyczną.

Związek między autyzmem a chorobami współistniejącymi

Pomocna może być również edukacja rodziców i szkolenia, z których można korzystać, w zakresie radzenia sobie z dzieckiem z autyzmem. To umożliwia lepsze zrozumienie schorzenia i wdrożenie skutecznych zmian dla wsparcia dziecka.

• Kurs „Kwadrans dla terapii” dla terapeutów i rodziców
• Cykl webinarów o autyzmie
• Kurs „Terapia dziecka z autyzmem”

 

Radzenie sobie ze strachem przed diagnozą zaburzeń rozwojowych dziecka

 

Na początku musimy zrozumieć objawy zaburzenia rozwojowego które u dziecka występują. Zdarza się, że o specyficznych oznakach autyzmu podpowie nam uważny i doświadczony lekarz, pedagog lub opiekun w żłobku lub przedszkolu. Niekiedy znajomi wśród nas którzy maja podobne doświadczenie u swych dzieci poradzą co należy robić w tej sytuacji. Dziecko ma opóźnienia w pewnych sferach względem rówieśników lub trudności w mowie, współpracy z innymi lub umiejętnościami motorycznymi. Zignorowanie tych objawów może prowadzić do narastania trudności, dalszego rozwoju i dalszych trudności w byciu samodzielnym w życiu codziennym. Zauważając problemy w kontakcie z dzieckiem warto jak najszybciej skontaktować się z ośrodkiem diagnozującym zaburzenia rozwoju.  Starając się o wczesna diagnozę i rozpoczęcie terapii, rodzice mogą pomóc dziecku otrzymać właściwe wsparcie potrzebne do jego prawidłowego rozwoju.

Poszukiwanie profesjonalnej pomocy terapeutycznej jest kluczowe dla rodziców, którzy chcą poradzić sobie ze strachem przed diagnozą zaburzeń rozwojowych u dziecka. Może to obejmować konsultację z pediatrą, terapeutą, który może zapewnić wskazówki i wsparcie. Ponadto kontakt z innymi rodzicami, którzy przeszli przez podobne doświadczenia, może być cennym wsparciem i pocieszeniem w tej nowej sytuacji. Wówczas możemy lepiej zrozumieć potrzeby swojego dziecka i zaplanować dalsze kroki w terapii i opiece  nad dzieckiem.

Zdając sobie sprawę z poświęcenia naszego czasu oraz zmian w sytuacji często zawodowej, powinniśmy starać się mimo wszystko zadbać o nasze zdrowie fizyczne jak i psychiczne. Warto zaangażować się w przyjemną aktywność fizyczną, korzystanie z terapii psychologicznej lub poradnictwa. Dbając o własne zdrowie psychiczne i emocjonalne, rodzice mogą lepiej wspierać swoje dziecko i radzić sobie z wyzwaniami związanymi z rodzicielstwem. Należy pamiętać, że szukanie pomocy i wsparcia nie jest oznaką słabości, ale raczej odważnym krokiem w kierunku poprawy zdrowia dziecka i funkcjonowania swojej rodziny.