Brak kontaktu wzrokowego u dzieci z autyzmem: Przyczyny, ćwiczenia i wskazówki

Brak lub słaby kontakt wzrokowy jest jedną z charakterystycznych cech autyzmu. Nie występuje on u wszystkich osób na przykład wysokofunkcjonujących. Może mieć on różne nasilenie i objawiać się na różne sposoby.

 

Przyczyny słabego kontaktu wzrokowego u dzieci z autyzmem

 

Istnieje wiele tłumaczeń, dotyczących tego objawu. Po pierwsze, u osób z autyzmem patrzenie w oczy drugiej osoby może być zbyt intensywne i trudne. Kontakt wzrokowy odgrywa ważną rolę w komunikacji niewerbalnej. Autyści mogą mieć problemy z odczytywaniem emocji wyrażanych w mimice twarzy. To utrudnia im nawiązywanie kontaktu wzrokowego. 

Dzieci z autyzmem bywają też bardziej zaabsorbowane innymi bodźcami w swoim otoczeniu. Chodzi mi o zabawki, bodźce słuchowe czy wzrokowe, co uniemożliwia im skupienie się na twarzy rozmówcy.

Nawiązywanie kontaktu wzrokowego może być trudne i wymagające wysiłku. Dla niektórych dzieci z autyzmem nie ma wystarczającej motywacji, aby to robić.

 

 

Ćwiczenia poprawiające kontakt wzrokowy

 

Istnieje wiele ćwiczeń, które mogą pomóc dzieciom z autyzmem rozwijać kontakt wzrokowy:

1. Zabawy związane z  patrzeniem na siebie, np. „kto pierwszy mrugnie”, „a kuku”, czy zabawy z lusterkiem.
2. Wykorzystywanie ulubionych zabawek dziecka mówiąc np. „popatrz na mnie, kiedy chcę ci dać misia”.
3. Chwalenie za każdy nawet krótki kontakt wzrokowy jest bardzo ważne, poprzez  uśmiech, słowa uznania lub jego ulubioną przekąskę.
4. Dobór cichego i spokojnego miejsca do ćwiczeń, gdzie nie będzie ono rozproszone innymi bodźcami.

 

Rozwijanie kontaktu wzrokowego wymaga czasu i regularnych ćwiczeń. Nie warto się zniechęcać, jeśli postępy dziecka są powolne.

Pamiętaj by unikać długich zdań i wypowiedzi. Najpierw wypowiedz imię, pochwał, następnie zadaj krótkie pytanie i uśmiechnij się gdy uda ci się uzyskać odpowiedź. Jeśli domyślasz się odpowiedzi, podpowiedź mu by powtórzył słowa.

Uczestnicząc w zabawie z dzieckiem możemy łatwo uzyskać kontakt i budować pozytywne relacje z nim.

Ważne jest też, aby współpracować z jego terapeutą. Warto opracować indywidualny plan terapii, który będzie odpowiadał jego potrzebom.